Γερμασόγεια κατά τη Φραγκοκρατία

 

Η Γερμασόγεια ανήκε στη κουμανταρία των Ναϊτών ιπποτών.  Από τις αρχές της περιόδου της Φραγκοκρατίας και ενώ ακόμη η έδρα του τάγματος των Ναϊτών βρισκόταν στους Αγίους Τόπους, κλιμάκιο του τάγματος εγκαταστάθηκε στην Κύπρο όπου πήρε στην κατοχή του μεγάλες κτηματικές περιουσίες, όπως το χωρίο Γερμασόγεια αλλά και το Φρούριο Γερμασόγειας: Δεν σώζεται. Πιθανότατα βρισκόταν στην κορυφή λόφου προς τα δυτικά του σημερινού οικισμού.

Στη συνέχεια η περιουσία του δόθηκε στους Ιωαννίτες Ιππότες. 

 Ο Florio Bustron, Chronique de l'Île de Chypre, Papal Registers (Βατικανό), έδωσε λεπτομερή απογραφή περιουσίας (μύλοι, αμπελώνες), για την μεταβίβαση από τους Ναΐτες στους Ιωαννίτες και φορολογικά έσοδα.

 

 Παρεκκλήσιο Αγίας Χριστίνης, Γερμασόγεια

Το μικρό παρεκκλήσιο της Αγίας Χριστίνης βρίσκεται στον παραδοσιακό πυρήνα του Δήμου Γερμασόγειας κολλημένο στη Βόρεια πλευρά του κτηρίου που στεγάζει το Δημαρχείο. Η μικρή αυτή εκκλησία χρονολογείται ως κτίσμα του 12ου αιώνος. Αρχικά ο ναΐσκος πρέπει να στεγαζόταν με καμάρα η οποία κατέρρευσε και σήμερα στεγάζεται με επίπεδη στέγη. 

 

Από την συντήρηση του κτηρίου που έγινε από το τμήμα αρχαιοτήτων το 1996 αποκαλύφθηκαν τα κάτωθι: 1.Η αρχική είσοδος της εκκλησίας ήταν στο μέσο του Δυτικού τοίχου 2.Η εκκλησία ήταν πλήρως αγιογραφημένη. Διασώθηκαν σπάργανα τοιχογραφιών της Αγίας Χριστίνης, μέρος τοιχογραφίας της Αγίας Παρασκευής με τον Ιησού Χριστό στην αγκαλιά της, πολύ μικρό μέρος τοιχογραφίας του Αρχαγγέλου Μιχαήλ και μέρος τοιχογραφίας του Αγίου Γεωργίου καθήμενου επί αλόγου. 3.Το αρχικό δάπεδο της εκκλησίας ήταν πλακόστρωτο.

 

Πηγές

 https://www.polignosi.com/cgibin/hweb?-A=13260&-V=limmata&utm_source=chatgpt.com 

https://www.cyprusalive.com/el/germasogeia

https://www.exodos.com.cy/el-gr/excursions/religious-monuments/limassol/agia-christina-church/

 https://apsida.cut.ac.cy/items/show/16543#?c=&m=&s=&cv=&xywh=-985%2C-1%2C5040%2C2304

Τρωικός Πόλεμος και Κύπρος

 

Η Ιλιάδα είναι ένα τεράστιο «στρώμα μνήμης» που μπορεί να περιέχει θραύσματα πραγματικών γεγονότων και κοινωνιών της Εποχής του Χαλκού, στοιχεία της Γεωμετρικής/Αρχαϊκής εποχής ανακατεμένα με αιώνες προφορικής παράδοσης.

 Ιλιάδα ( 11.19–28)

Στην Ιλιάδα ο Αγαμέμνονας φοράει τον θώρακα του Κινύρα όταν πηγαίνει στη μάχη. Η μνήμη που έφερε ο μύθος του Τρωικού Πόλεμου για την Κύπρο ήταν για μια Κύπρο πλούσια, ανεξάρτητη δύναμη που έχει σχέσεις και με τον κόσμο των Αχαιών και έστειλε διπλωματικά δώρα στον Αγαμέμνονα. Δώρα του Μυθικού Κινύρα, αντίστοιχα των δυνατοτήτων της μεταλλουργίας της τότε εποχής.

Αλλά ήταν η Κύπρος που πίστευε στη Μεγάλη θεά, που πίστεψε πρώτη στην Αφροδίτη,  η οποία ήταν προστάτιδα των Τρώων και υπέρ του Πάρη.

Ιστορία- Αρχαιολογία:

Η Κύπρος της Ύστερης Εποχής του Χαλκού ήταν ένας εμπορικός κόμβος. Γύρω στο 1200 π.Χ. ήταν εξαιρετικά πλούσια και ισχυρή λόγω του χαλκού και του διεθνούς εμπορίου.

 Η Έγκωμη ήταν ένα από τα σημαντικότερα κέντρα της Κύπρου γύρω στο 1300–1200 π.Χ.

Έχουμε:

• τεράστια παραγωγή χαλκού,
• εργαστήρια,
• πλούσιες ταφές,
• διεθνή εμπορικά αντικείμενα,
• μυκηναϊκή κεραμική,
• συστήματα οχύρωσης,
• και καταστροφές γύρω στην περίοδο της μεγάλης κρίσης.

Η Κύπρος λοιπόν ήταν οικονομικά απαραίτητη για τον κόσμο της εποχής.

Στην Ιλιάδα ο θώρακας που προσφέρει ο πλούσιος βασιλιάς Κινύρας, στον Αγαμέμνονα είναι εξαιρετικά πολύτιμος. Ο Κινύρας είναι μυθολογική ανάμνηση ενός πολύ παλιού Κυπρίου βασιλιά, μαζί με τη μακρινή μνήμη της τεράστιας μεταλλουργικής δύναμης της Κύπρου.

 

 

 

Μετά τον Τρωικό Πόλεμο: Η επιστροφή των ηρώων.

Ο Οδυσσέας ίσως να πέρασε και αυτός… 

 Με το τέλος του Τρωικού πολέμου, στην επιστροφή τους, πολλοί ήρωες πέρασαν από την Κύπρο.

Ακάμας → βορειοδυτική Κύπρος / Ακάμας
Δημοφών → σε ορισμένες παραδόσεις Κύπρος
Τεύκρος → Σαλαμίνα
Αγαπήνωρ → Πάφος
Κηφεύς → Κερύνεια
Πράξανδρος → Λάπηθος.

(Από την Αμαθούντα δεν πέρασαν, ακόμα και το παιδί του Θησέα, από την Αριάδνη, πέθανε στη γέννα)

Η Κύπρος ήταν γνωστή στην Εγγύς Ανατολή ως Alashiya και ήταν σημαντικός παραγωγός χαλκού. Τα μεγάλα κέντρα, όπως η Έγκωμη, το Κίτιον, η Χαλά Σουλτάν Τεκκέ και η Παλαιπάφος, είχαν ισχυρές σχέσεις τόσο με το Αιγαίο όσο και με Συρία, Ανατολία και Αίγυπτο.

Μετά τις καταστροφές της Ύστερης Εποχής του Χαλκού εμφανίζεται στην Κύπρο ακόμη εντονότερα η ελληνική/μυκηναϊκή πολιτισμική παράδοση. Η Κυπριακή ελληνική της 1ης χιλιετίας π.Χ. και η Αρκαδική διάλεκτος της Πελοποννήσου θεωρούνται στενά συγγενείς. Η σχέση τους πιθανότατα ανάγεται σε κοινή εξέλιξη από τον μυκηναϊκό/νότιο ελληνικό κόσμο, με σημαντικές εξελίξεις πριν και μετά το 1200 π.Χ.

Η καταστροφή του μυκηναϊκού ανακτορικού συστήματος στην Ελλάδα προκαλεί μεγάλες μετακινήσεις πληθυσμών. Η Κύπρος δέχεται διαδοχικά κύματα ανθρώπων από τον ελλαδικό χώρο, τα οποία φέρνουν μυκηναϊκές παραδόσεις και τελικά την ελληνική γλώσσα.

Φραγκοκρατία

 Με τον όρο Φραγκοκρατία εννοούμε τη μεσαιωνική εκείνη περίοδο των τριών αιώνων της κυπριακής ιστορίας κατά την οποία το νησί βρισκόταν υπό την κυριαρχία των φράγκων Λουζινιανών και ήταν αυτόνομο βασίλειο, δηλαδή την περίοδο από το 1192 μέχρι το 1489. 

 Ο Γκυ απηύθυνε ανοιχτό κάλεσμα σε όλους τους Λατίνους ευγενείς, βαρόνους και ιππότες, τους υποσχέθηκε πλούσια εδάφη και προνόμια στην Κύπρο με αντάλλαγμα τη στρατιωτική τους πίστη και υποστήριξη.Προσέλκυσε έτσι στην Κύπρο ευγενείς (και μη), τυχοδιώκτες, ιππότες κι άλλους, χωρίζοντας την Κύπρο σε πολλά μικρά φέουδα. Στους ανώτερους ευγενείς και ιππότες δόθηκαν μεγάλα φέουδα, τα οποία περιλάμβαναν ολόκληρα χωριά και εύφορες εκτάσεις.

Έγινε δήμευση περιουσιών της Ορθόδοξης Εκκλησίας: Μεγάλο μέρος των εδαφών που ανήκαν σε ορθόδοξες επισκοπές και πλούσια μοναστήρια κατασχέθηκε για να δοθεί στους Φράγκους.

 Οι ντόπιοι Έλληνες Κύπριοι στερήθηκαν την ιδιοκτησία της γης τους και, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, μετατράπηκαν σε δουλοπάροικοι (parici) ή ελεύθερους καλλιεργητές με βαριά φορολογία (perpyarii), υποχρεωμένοι να εργάζονται στα κτήματα των νέων Φράγκων αφεντάδων τους. [1]

Ο Κανάκης ήταν έλληνας (κατά πάσαν πιθανότητα Κύπριος) επαναστάτης και κουρσάρος με αρκετά αξιόλογη δραστηριότητα στην Κύπρο και στην γύρω απ’ αυτήν περιοχή, κατά τα πρώτα χρόνια της φράγκικης κατοχής του νησιού κατά τη βασιλεία του Αμάλριχου.Από την Κιλικία, όπου ίσως είχε αναγκαστεί να καταφύγει, ο Κανάκης άρχισε πειρατικές επιθέσεις κατά της Κύπρου, κυβερνώντας ένα καράβι και αριθμό ανδρών. Κατά τις επιθέσεις του αυτές φαίνεται ότι έπληττε περιουσίες κι εγκαταστάσεις Φράγκων ευγενών στο νησί.Είναι σημαντικό το γεγονός ότι, κατά τη διάρκεια της δραστηριότητάς του αυτής, ο Κανάκης είχε τη συμπαράσταση και υποστήριξη του Βυζαντινού άρχοντος της Αντιοχείας Ισαακίου, ο οποίος του είχε παραχωρήσει ακόμη και αυτό το καράβι που χρησιμοποιούσε για τις επιδρομές του στην Κύπρο.

Σημαντικότερη αναφερόμενη επιτυχία του Κανάκη στην Κύπρο, ήταν η σύλληψη της βασιλικής οικογένειας και η αιχμαλωσία της! Αυτό έγινε το καλοκαίρι του 1197, όταν η σύζυγος του βασιλιά της Κύπρου Αμάλριχου, παραθέριζε μαζί με τα παιδιά της στο χωριό Παραδείσι, στον κόλπο της Αμμοχώστου. Ο Κανάκης επέδραμε, κι αφού μαζί με τους άνδρες του κατόρθωσε να καταβάλει τη φρουρά, συνέλαβε τόσο την βασίλισσα όσο και τα παιδιά της. Ο Κανάκης σάλπαρε για την Αντιόχεια, όπου παρέδωσε τους αιχμαλώτους του στον Βυζαντινό άρχοντα και συνεργάτη του Ισαάκιο.

 Ο Ρε Αλέξης ήταν χωριάτης, και μάλιστα δουλοπάροικος, καταγόταν από το χωριό Κατωμηλιά και βρισκόταν στην υπηρεσία του βασιλιά σαν μέλος του σώματος των αγγελιοφόρων του, έτσι κέρδισε το προνόμιο, σπάνιο την εποχή εκείνη για δουλοπάροικο, να μετακινείται σε όλη την Κύπρο ελεύθερα.Στη θέση αυτή φαίνεται πως είχε υπηρετήσει μέχρι το 1426, χρονιά σοβαρότατων γεγονότων στην Κύπρο. 

Τη χρονιά αυτή είχαν εισβάλει στο νησί από την Αίγυπτο οι Σαρακηνοί (Μαμελούκοι), είχαν κατανικήσει το στρατό του βασιλιά Ιανού σε μεγάλη μάχη στη Χοιροκοιτία, κι είχαν λεηλατήσει το μεγαλύτερο μέρος του νησιού, περιλαμβανομένης της Λευκωσίας. 

 Στη δεύτερη επιδρομή από τις Αλυκές ο στρατός των Μαμελούκων προχώρησε δυτικά προς τη Λεμεσό καταστρέφοντας χωριά και την ύπαιθρο, ενώ ο στόλος τους παρέπλεε κατα μήκος των ακτών. Ο στρατός του Ερίκου τους ακολουθούσε κατά πόδας, αλλά οι σύμβουλοι του τον απέτρεψαν και πάλι να δώσει μάχη. Κύπριοι πέθαναν από το ζεστό ήλιο πριν τη μάχη, 1060 αιχμάλωτοιπωλήθηκαν. 

Στη μάχη της Χοιροκοιτίας πιθανότατα οι Κύπριοι τράπηκαν σε φυγή.  Ο Μαχαιράς αναφέρεται  στην κακή διοίκηση και το απειροπόλεμο του στρατού.«Είχαν εξαπλωθεί
σε τέτοια απόσταση ώστε όταν ο κήρυκας ήθελε να διαβιβάσει μια εντολή και επειδή δεν είχε σάλπιγγα
ξεκινούσε το χάραμα και μέχρι το μεσημέρι δεν προλάβαινε να κάνει το γύρο. Και εάν έπρεπε να
διαβιβάσει και δεύτερη εντολή ξεκινούσε το μεσημέρι και τριγύριζε μέχρι το βράδι».

 

Η αφορμή ήταν οι επιδρομές που έκανα κυριώς Καταλανοί πειρατές, Φράγκοι
άρχοντες της Κύπρου, αλλά και Δυτικοευρωπαίοι. Οι επιδρομές κατά του Ισλάμ απέβαιναν οικονομικά
ωφέλημες για τον Κύπριο βασιλιά, που λάμβανε ασφαλώς και αυτός το μερίδιο του από τα λάφυρα,
κέρδη από τις αγοραπωλησίες σκλάβων και άλλων ειδών και τον εξοπλισμό των πολεμικών σκαφών που λάμβαναν μέρος στις επιδρομές. Αργότερα, οι φρούραρχοι της Λεμεσού, Φιλίπ
ντε Πικινύ, και της Λάρνακας, Ζαν Κασσέλ όχι μόνο επέτρεψαν σε πειρατές να χρησιμοποιήσουν σαν
ορμητήριο τα δυο αυτά λιμάνια της Κύπρου, αλλά και αγόραζαν τα λάφυρα που μετέφεραν από τις
επιδρομές τους στα παράλια της Συρίας.

 

Τον ίδιο χρόνο είχε εκδηλωθεί και το κίνημα του Αλέξη, ο οποίος εκμεταλλεύτηκε, το χάος και την αποδιοργάνωση του βασιλείου, που ακολούθησε την ήττα στη Χοιροκοιτία, τις λεηλασίες των Σαρακηνών και την απουσία αυτού τούτου του βασιλιά Ιανού, που είχε μεταφερθεί αιχμάλωτος στο Κάιρο. Οι Φράγκοι κυρίαρχοι, προκειμένου να καταστείλουν την επανάσταση του Αλέξη, επιστράτευσαν τον «φρέ  Ἂγγελον τοῦ Σπιταλλίου», δηλαδή τον αρχηγό του ομώνυμου Τάγματος των Ιωαννιτών που έδρευε στην Κύπρο, καθώς και βοήθειας από το εξωτερικό. Οι Καπετάνιοι όπως της Μόρφου, της Περιστερώνας και της Λεμεσού είχαναγροτικά εργαλεία, τσεκούρια και δόρατα. 

10 μήνες μετά, η επανάσταση πνίγηκε στο αίμα και ἒπαψεν ἡ κακοσύνη τούς καταραμένους χωργιάτες :«Και διαλαλήθηκε  να κάτσει κάθε άνθρωπος φρόνιμα και να κοιτάζουν τις δουλειές τους, όπως ακριβώς είχαν μάθει, και κανένας να μην τολμήσει να προκαλέσει καμία αναστάτωση/αδικοπραγία, επί ποινή της ίδιας του της ζωής.» 

 Εκτοτε πέραν του φόρου υποτελείας που έπρεπε να
πληρώνει η Κύπρος στην Αίγυπτο (που συνεχίστηκε και επί της βενετικής κυριαρχίας στην Κύπρο) ο
διάδοχος του θρόνου της Κύπρου θα έπρεπε να ενημερώνει και να ζητά την αναγνώριση από τον
επικυρίαρχο του σουλτάνο. Και όταν η Αίγυπτος κατελήφθη από τους Οθωμανούς Τούρκους
καταλύοντας την κυριαρχία των Μαμελούκων, οι Τούρκοι απαίτησαν από τους Βενετούς να συνεχίσουν
να καταβάλλουν τον φόρο υποτέλειας θεωρόνταν την Κύπρο πλέον δικό τους υποτελή. Η άρνηση των
Βενετών να πράξουν αυτό κατέληξε στην κατάληψη της Κύπρου από τους Οθωμανούς το 1571 με όλα τα συνεπακόλουθα στην κυπριακή ιστορία μέχρι σήμερα.

 

 

Χάρτης φέουδων Ιπποτών 

 https://www.google.com/maps/d/u/1/edit?mid=1gbVjUM66jb5MINffRr8oGXUbRrwZFCM&usp=sharing

 

Πηγές:  

https://stratistoria.wordpress.com/2024/05/12/the-battle-of-the-chirokitia-1426/ 

https://www.polignosi.com/cgibin/hweb?-A=10786&-V=limmata

 https://www.polignosi.com/cgibin/hweb?-A=5061&-V=limmata

 https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A1%CE%B5_%CE%91%CE%BB%CE%AD%CE%BE%CE%B7%CF%82

 https://stratistoria.wordpress.com/2024/05/12/the-battle-of-the-chirokitia-1426/

 

Γραφή κατά τη Φραγκοκρατία

Χειρόγραφα κείμενα 

 Κατά την περίοδο της Φραγκοκρατίας (12ος–15ος αιώνας), η ικανότητα γραφής και ανάγνωσης ήταν προνόμιο μιας πολύ περιορισμένης ελίτ, καθώς η συντριπτική πλειονότητα του ντόπιου πληθυσμού, που αποτελούνταν κυρίως από αγρότες και δουλοπάροικους, ήταν αναλφάβητη.

 Ο Λεόντιος Μαχαιράς (Έλληνας Κύπριος προύχοντας)  και ο Γεώργιος Βουστρώνιος (εξελλινισμένος Φράγκος), έγραψαν στη γλώσσα που μιλούσε τότε ο λαός, που την εμπλούτισαν με πολλές ξένες λέξεις.

1458

 

 

 

1489

 Ο Βουστρώνιος αφηγήθηκε τα γεγονότα της εποχής του, γράφοντας στο κυπριακό γλωσσικό ιδίωμα που υφίστατο τότε.

Λόγω της μακράς συνύπαρξης με τους Λουζινιανούς (Φράγκους), αναπτύχθηκε μια μοναδική τάξη εγγράμματων Ελλήνων, οι οποίοι χρησιμοποιούσαν μια γλώσσα γεμάτη γαλλικά δάνεια, την κυπριακή μεσαιωνική.

Οι Έλληνες της Κύπρου που ήξεραν γραφή ανήκαν στις εξής συγκεκριμένες ομάδες:

• Οι Γραμματείς της Βασιλικής Γραμματείας (Secréte): Το φραγκικό στέμμα χρειαζόταν επειγόντως δίγλωσσους υπαλλήλους. Έτσι, μορφωμένοι Έλληνες στελέχωναν τις κρατικές υπηρεσίες ως γραφείς, μεταφραστές και λογιστές. Ήταν εξαιρετικά επιδέξιοι, καθώς έπρεπε να κρατούν αρχεία τόσο στα ελληνικά όσο και στα παλαιά γαλλικά.
• Οι Νοτάριοι (Συμβολαιογράφοι): Στις μεγάλες πόλεις (Λευκωσία, Αμμόχωστος, Λεμεσός) υπήρχαν Έλληνες νοτάριοι που συνέτασσαν προικοσύμφωνα, διαθήκες, πωλητήρια και εμπορικές συμφωνίες για τον ντόπιο πληθυσμό. Πολλά από αυτά τα έγγραφα έχουν διασωθεί και δείχνουν υψηλό επίπεδο νομικής και γλωσσικής κατάρτισης.
• Η Ορθόδοξη Εκκλησία και τα Μοναστήρια: Παρά την καταπίεση από τη Λατινική Εκκλησία (ειδικά μετά την Μπούλλα Κυπρία του 1260), τα ελληνικά μοναστήρια, όπως η Μονή Μαχαιρά, η Μονή Κύκκου και η Εγκλείστρα του Αγίου Νεοφύτου, παρέμειναν οι κύριοι πυρήνες διδασκαλίας της ελληνικής γραφής. Οι μοναχοί αντέγραφαν θρησκευτικά κείμενα και κώδικες.
• Οι Μεγάλοι Χρονογράφοι (Λόγιοι): Το κορυφαίο παράδειγμα εγγράμματου Κύπριου είναι ο Λεόντιος Μαχαιράς, ο οποίος έγραψε την Εξήγησιν της γλυκείας χώρας Κύπρου. Λίγο αργότερα, τον ακολούθησε ο Γεώργιος Βουστρώνιος. Και οι δύο ήταν ανώτεροι υπάλληλοι ή αυλικοί που κατείχαν άριστα τη γραφή και κατέγραψαν την ιστορία του βασιλείου.
• Η Αστική Τάξη και οι Ελεύθεροι Καλλιεργητές (Φραγκομάτοι): Σε αντίθεση με τους δουλοπάροικους (παροίκους) που ήταν καθολικά αναλφάβητοι, οι φραγκομάτοι (Έλληνες που είχαν εξαγοράσει την ελευθερία τους) και οι Έλληνες έμποροι των λιμανιών μάθαιναν γραφή και αριθμητική για να διαχειρίζονται τις περιουσίες και το εμπόριό τους.

Ναΐτες Ιππότες στην Κύπρο

 Φραγκοκρατία (1192–1489)

Οι Ναΐτες είχαν μια σύντομη αλλά δραματική περίοδο ως απόλυτοι κυρίαρχοι του νησιού, και στη συνέχεια παρέμειναν ως μεγάλοι γαιοκτήμονες. [1, 2]

• Περίοδος Κυριαρχίας (1191–1192): Το 1191, ο Άγγλος βασιλιάς Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος κατέλαβε την Κύπρο. Μη θέλοντας να την κρατήσει, την πούλησε στους Ναΐτες Ιππότες έναντι 100.000 χρυσών βυζαντινών νομισμάτων. [1, 2]
• Η Εξέγερση του Πάσχα (1192): Οι Ναΐτες επέβαλαν βαρύτατη φορολογία, προκαλώντας την οργή των Κυπρίων. Το Πάσχα του 1192, οι κάτοικοι της Λευκωσίας εξεγέρθηκαν. Οι Ναΐτες κατέσφαξαν τους επαναστάτες, αλλά συνειδητοποίησαν ότι δεν μπορούσαν να ελέγξουν το νησί και το επέστρεψαν στον Ριχάρδο (ο οποίος στη συνέχεια το πούλησε στον Γκυ ντε Λουζινιάν, ξεκινώντας τη Φραγκοκρατία). [1]
• Ύστερη Περίοδος & Διάλυση (1291–1312): Μετά την πτώση της Άκρας (1291), το αρχηγείο τους μεταφέρθηκε προσωρινά στη Λεμεσό. Το 1307, όταν ξεκίνησαν οι διώξεις τους στην Ευρώπη, οι Ναΐτες της Κύπρου συνελήφθησαν.

  Όταν έφτασαν στην Κύπρο οι διαταγές του Πάπα Κλήμη Ε΄ για τη σύλληψη των Ναϊτών και την κατάσχεση της περιουσίας τους, ο Ερρίκος Β΄ των Λουζινιάν κατάφερε να εκδικηθεί τους εχθρούς του, να γεμίσει τα ταμεία του βασιλείου του και να περιορίσει προσωρινά την επιρροή των ξένων ταγμάτων στο νησί (που ήταν φεουδάρχες).

  Άμεση Σύλληψη και Δίκες (1308): Οι Ναΐτες στην Κύπρο ήταν πανίσχυροι στρατιωτικά, ο Ερρίκος κατάφερε να τους αφοπλίσει. Τους περιόρισε στα φρούριά τους και στη συνέχεια τους συνέλαβε. Οι Ναΐτες της Κύπρου συγκεντρώθηκαν και απομονώθηκαν αρχικά στη Γερμασόγεια, η οποία αποτελούσε ένα από τα ισχυρά προπύργιά τους. Στις δίκες που ακολούθησαν στη Λευκωσία (1310–1311), οι Ναΐτες της Κύπρου υπερασπίστηκαν τους εαυτούς τους και δεν ομολόγησαν τις κατηγορίες για αίρεση, όμως η μοίρα τους είχε ήδη κριθεί από την Αβινιόν. Διεξήχθη στη Λευκωσία μια δίκη χωρίς βασανιστήρια.  Περισσότεροι από 50 εξέχοντες Κύπριοι (ευγενείς, ιερείς, ακόμη και ιππότες άλλων ταγμάτων) κατέθεσαν υπέρ τους, δηλώνοντας ότι οι Ναΐτες του νησιού ήταν ευσεβείς χριστιανοί. Λόγω αυτής της στήριξης, οι δικαστές στην Κύπρο δεν τους καταδίκασαν. [1, 2]

• Οικονομική Αντίσταση στην Παπική Διαταγή: Όταν ο Πάπας εξέδωσε το διάταγμα Ad providam (1312), διατάζοντας να δοθούν όλα τα κτήματα των Ναϊτών στους Ιωαννίτες, ο Ερρίκος Β΄ αντέδρασε έντονα. Δεν ήθελε να δει ένα άλλο μοναχικό-στρατιωτικό τάγμα να γίνεται υπερβολικά πλούσιο και δυνατό μέσα στο βασίλειό του.
• Κατάσχεση των Εσόδων: Για να καθυστερήσει τη μεταβίβαση, ο Ερρίκος ισχυρίστηκε ότι οι Ναΐτες χρωστούσαν τεράστια ποσά στο κυπριακό στέμμα. Έτσι, κράτησε υπό τον έλεγχό του τα εισοδήματα των χωριών και των κτημάτων των Ναϊτών (συμπεριλαμβανομένων των χωριών της Κουμανταρίας) για αρκετά χρόνια.
• Ο Συμβιβασμός: Μετά από σκληρές διαπραγματεύσεις, ο Ερρίκος Β΄ συμφώνησε να παραδώσει τη γη στους Ιωαννίτες (γύρω στο 1313–1314), αλλά αφού πρώτα εξασφάλισε μια τεράστια χρηματική αποζημίωση από τους Ιωαννίτες για τα «χρέη» των Ναϊτών. [1, 2, 3, 5] 

Ένας σημαντικός αριθμός Ναϊτών ιπποτών μεταπήδησε στο αντίπαλο Τάγμα των Ιωαννιτών (Knights Hospitaller). Καθώς οι Ιωαννίτες πήραν όλη την περιουσία των Ναϊτών (μαζί και τα χωριά της Κουμανταρίας), πολλοί έμπειροι Ναΐτες συνέχισαν να διαχειρίζονται τα ίδια κτήματα και την παραγωγή κρασιού, αλλά πλέον φορώντας τον μαύρο μανδύα με τον λευκό σταυρό των Ιωαννιτών αντί για τον λευκό μανδύα με τον κόκκινο σταυρό.

Συνταξιοδότηση σε μοναστήρια: Όσοι Ναΐτες ήταν μεγαλύτεροι σε ηλικία ή δεν επιθυμούσαν να γίνουν Ιωαννίτες, στάλθηκαν να ζήσουν σε διάφορα χριστιανικά μοναστήρια και κάστρα της Κύπρου (όπως το Κάστρο του Αγίου Ιλαρίωνα). Το κυπριακό στέμμα και η εκκλησία τους παραχώρησαν ισόβια χρηματική σύνταξη (σιτηρέσιο) από τα έσοδα των πρώην κτημάτων τους για να ζήσουν αξιοπρεπώς. [1, 2, 3]

Ένταξη στην τοπική κοινωνία: Κάποιοι χαμηλόβαθμοι ακόλουθοι και τεχνίτες του Τάγματος (που δεν είχαν δώσει μοναστικούς όρκους) αφομοιώθηκαν πλήρως με τον ντόπιο πληθυσμό, παντρεύτηκαν και παρέμειναν στο νησί ως απλοί πολίτες, φεουδάρχες ή στρατιώτες του Βασιλείου των Λουζινιάν.

Ναΐτες	1191 – 1192 (ως ιδιοκτήτες) 1192 – 1312 (ως γαιοκτήμονες)	Αγόρασαν το νησί από τον Ριχάρδο, αντιμετώπισαν εξέγερση, παρέμειναν ως τάγμα μέχρι τη σύλληψη και δίκη τους στη Λευκωσία.

Μουσείο Templar Ages