Όταν βρέχει, το νερό της βροχής γίνεται ελαφρώς όξινο και τρυπώνει μέσα στις φυσικές σχισμές του ασβεστόλιθου, που είναι το μαλακό πέτρωμα του λόφου της Αμαθούντας. Με το πέρασμα χιλιάδων χρόνων, αυτό το νερό λιώνει σιγά-σιγά το πέτρωμα και μεγαλώνει τις σχισμές, μετατρέποντάς τις σε υπόγειες διόδους και σπηλιές. Έτσι δημιουργήθηκε και το μεγάλο σπήλαιο στην Ακρόπολη της Αμαθούντας, το οποίο λειτούργησε σαν μια τεράστια φυσική δεξαμενή που μάζευε το υπόγειο νερό.
Κατά την αρχαιότητα, οι κάτοικοι της πόλης εκμεταλλεύτηκαν αυτούς τους φυσικούς καρστικούς αγωγούς. Λάξευσαν και επέκτειναν τις διόδους, δημιουργώντας τη γνωστή υπόγεια σήραγγα μήκους 120 μέτρων.
Λόγω της διάβρωσης, το νερό έβγαινε στην επιφάνεια ως φυσική αναβλύζουσα πηγή στο εσωτερικό του σπηλαίου, το οποίο αργότερα διαμορφώθηκε αρχιτεκτονικά στο περίφημο Νυμφαίο της Αμαθούντας. [1]
Γεωλογική Σημασία
- Φυσική Αποστράγγιση: Το καρστικό δίκτυο λειτουργούσε ως φυσικό σύστημα αποστράγγισης του λόφου, εμποδίζοντας τη διάβρωση των επιφανειακών οικοδομημάτων της Ακρόπολης.
- Υδροδοτική Αυτάρκεια: Οι υπόγειες κοιλότητες παγίδευαν το νερό της βροχής, προσφέροντας στην πόλη σταθερή πρόσβαση σε πόσιμο νερό ακόμα και σε περιόδους ξηρασίας, πριν από την κατασκευή των μεγάλων εξωτερικών υδραγωγείων. [1]
Υδραγωγείο Ελληνιστικής
Πηγές
http://www.romanaqueducts.info/aquasite/amathus/index.html