Μιαν φοράν κι έναν καιρό, στα χρόνια τα παλιά, τότες που οι ακτές της Κύπρου εφυλάουνταν από θρύλους, δράκους τζιαι γενναίους ανθρώπους, στον Πωμό είχε μια Δρακοσπηλιά, και μέσα της κατοικούσεν ένας μεγάλος δράκος μαζί με τη δράκαινά του.
Οι δυο τους εφυλάαν έναν θησαυρόν πιο πολύτιμον που χρυσά
φιν τζιαι ασήμιν: το γλυκόν νερόν της περιοχής. Τούτον το νερόν εβλάσταν που τα βάθη της γης τζιαι εδροσιζεν ανθρώπους, ζώα τζιαι χωράφκια. Γι’ αυτόν τζιαι οι δράκοι το εθεωρούσαν ιερόν χρέος να μεν αφήσουν κανέναν να το μολύνει ή να το κλέψει.
Έξω που τη σπηλιά είχε δυο μεγάλους βράχους, ο ένας δίπλα στον άλλον. Ήταν τόσο λείοι τζιαι στρογγυλοί, που έμοιαζαν σαν δυο πέτρινα μαξιλάρια. Εκεί πάνω εκάθουνταν οι δράκοι σαν έπεφτε το δείλι, απλώνοντας τα φτερά τους τζιαι αγναντεύοντας τη θάλασσα. Από κει εθωρούσαν ούλλον τον τόπον, ως τζιαι τα καράβια που εφανερώνονταν μακριά στον ορίζοντα.
Μα ο δράκος δεν εφύλαεν μόνον τη σπηλιά τζιαι το νερόν. Είχεν αναλάβει να προστατεύκει ούλλην την περιοχήν. Κάθε φορά που πειρατικό καράβιν επλησίαζεν τες ακτές ή που ληστές εκατεβαίναν που τα βουνά για να ρημάξουν τα χωριά, ο δράκος εσηκώνετουν πάνω που τον βράχον του τζιαι εφύσησεν μιαν φοβερήν φλόγαν προς τον ουρανόν.
Τότες η θάλασσα εβούιζεν, οι βράχοι ετρέμαν τζιαι οι πειρατές εστρέφουνταν πίσω τρομαγμένοι, χωρίς να τολμήσουν να πατήσουν το πόδιν τους στη γη του Πωμού.
Λαλούν πως, σαν έπεφτε η νύχτα τζιαι εσιωπούσαν ούλα γύρω που τη Δρακοσπηλιά, μπορούσεν κανένας να ακούσει τη βαριά ανάσα των δράκων μέσα στο σκοτεινό σπήλαιο. Τζιαι αν εστέκετουν προσεχτικά τζιαι εθώρεν προς τους δυο μεγάλους βράχους, ίσως να τους έβλεπεν ακόμη εκεί, να ξεκουράζουνται σαν δυο φύλακες πέτρινοι, με τα μάθκια τους στραμμένα προς τη θάλασσα.
Τζιαι έτσι ελέαν οι παλιοί πως, όσο οι δυο βράχοι εστέκουνται στη θέση τους τζιαι όσο το γλυκόν νερόν συνεχίζει να κυλά που τα βάθη της γης, η Δρακοσπηλιά τζιαι ο φύλακάς της δεν έπαψαν ποττέ να προστατεύκουν τον Πωμό.
Κι αν τύχει τζιαι βρεθείς τζιαμαί ένα σούρουπο, σαν φυσά ο αγέρας που τη θάλασσα, στάθου για λλίον τζιαι άκουσε προσεχτικά. Γιατί μπορεί, μέσα στο βούισμα των κυμάτων, να ακούσεις ακόμη το φτερούγισμα του δράκου που φυλάει τον τόπον.